Autopraat

Bijna elke keer dat wij in Florida zijn, koop ik een aantal producten voor mijn auto. Olie, bandenglansmiddel, poetsspullen, geurtjes (watermeloen, heerlijk) en meer van dat alles. Niet altijd hetzelfde en ook niet evenveel, maar ik vind het leuk om bepaalde artikelen uit te proberen. Het is niet alleen veel goedkoper om het daar te halen, maar vooral ook leuk om te kiezen uit de gigantische voorraad verschillende soorten die je daar aantreft. Ik neem weliswaar geen koffers vol mee terug van dat spul, maar iedere keer als ik de prijzen in Nederland zie van dezelfde producten krijg ik toch weer een glimlach op mijn gezicht. Zo blijft ook mijn Floridagevoel wat langer hangen hahaha.

Wat voorbeelden van prijzen; Originele Ford olie in de juiste specificaties kost daar, gewoon bij de Wal-Mart, nog geen $2,- de liter. Hier al snel € 15.90. Bandenglans foam van hetzelfde merk en type, daar $2.70, hier € 11.95. Injectiesysteemcleaner (voor diesels) kost hier ongeveer € 12,- voor een 60 liter tank en bij vriend Wal-mart $5.79 voor een tank van 35 gallon. bijna 6 maal goedkoper.

Nu had ik twee weken geleden weer eens een ander merk injector cleaner gekocht van STP en verdeeld over twee tankbeurten. Na de eerste tank te hebben leeg gereden, toch al een kleine 100 kilometer meer gereden op dezelfde tank. Met dezelfde rijstijl. Daar heb ik geen Shell V-Power voor nodig. Hetzelfde effect had ik ook al eerder met Gumout. Afgelopen vrijdag de tank dus maar weer volgegooid met de andere helft van de fles. De motor loopt ook iets rustiger en stillen, iets wat ik met V-Power ook al merkte, dus dat is ook mooi.

Vanochtend begon de dag met een paar uurtjes vrijwilligerswerk bij Desudo. Een stuk grond naast de geleidehonden school, moet klaar worden gemaakt als speelruimte voor de honden. Bomen, bakstenen en allerlei bouwafval moest verwijderd worden van het terrein omdat de honden in opleiding zich anders kunnen verwonden. Tina en ik waren naderhand lekker gesloopt.

In de middag zijn we nog wat boodschappen wezen doen en wat ons opviel is dat je tegenwoordig, steeds meer bedelaars daklozenkrantverkopers aantreft. Het zijn ook voornamelijk mensen uit het Oostblok, die kennelijk alleen het woord hallo beheersen. Hele families vestigen zich bij elke winkel, terwijl pa en de allerkleinste kinderen, in een dure auto met voornamelijk Duits kenteken, op de parkeerplaats staan. Iedere keer als je langs dezelfde personen loopt, weer die quasi zielige blik en ophoudende handen. Eerlijk gezegd vind ik het super irritant. Soms roepen ze je zelfs wat na in een onverstaanbaar taaltje, als je niets geeft. Je verstaat ze dan wel niet, maar je voelt dat het niet positief is bedoeld. Vandaag zat er zelfs één op de grond voor de supermarkt. Het moet niet gekker worden. Mijn winkel vreugde wordt er in ieder geval een stuk minder door. Nu ben ik niet zo’n figuur die behoeftigen niets gunt, maar deze mensen krijgen van mij niets. In Amerika geven wij juist weer ruimschoots. Maar dat komt denk ik, omdat je weet dat als men daar langs de kant van de weg staat, de mensen ook echt niets hebben. Het valt ook op dat als je bijvoorbeeld bij een stoplicht staat en er mensen met een bord homeless staan, er erg veel bestuurders geld geven. Kennelijk zijn veel Amerikanen bewust van de positie van deze mensen. Met een fles cola uit de koelbox en een paar dollar, zie je de mensen echt blij worden. Dat geeft mij een beter gevoel dan dat ik die straatkrant verkopers hier wat toeschuif.