Het cadeautje voor Lester

Het is zover. Iets later dan gepland, maar vandaag kreeg Lester zijn kado. Een vriend van mij heeft een super stevige hondenmand van steigerhout geconstrueerd (Tonka style). De mand is ruim genoeg om er samen met zijn mattie bam bam in te chillen. Het enige wat ik nog moet doen is lakken of schilderen en de kleur bepalen, maar zo als hij nu is vinden wij hem ook al erg mooi. Even nadenken of ik het nog nabehandel. Misschien frees ik zijn naam er nog wel in. Top !

Lester en zijn beste vriend zijn in elk geval tevreden

De hondenfluisteraar, hahaha.

Klik op de foto voor een grotere weergave.

Ik (en Lester uiteraard) zijn er erg blij mee. Als je wilt weten wat zoiets kost en waar je dit kunt laten maken, mail me maar, dan geef ik het adres. Alles kan op maat gemaakt worden.

Huisvriend Lester

Lester is een fervent genieter. Wat hem extra vrolijk maakt is met regelmaat een bot. Het liefst verdwijnt hij dan met zijn nieuwe aanwinst in de tuin om deze vakkundig te ontleden. Laatst zagen wij een xl variant in de winkel en besloten om hem te verrassen. Normaal doet hij een bot in een klein uurtje verdwijnen, maar met deze variant had hij een aardige kluif. Twee dagen later was hij pas op.

 

Waar zal ik beginnen?

Komend weekend krijgt hij nog een kadootje. Speciaal voor hem wordt er, door een vriend, een hondenmand van steigerplanken voor hem gemaakt. Zaterdag wordt deze bezorgd. Ik ben benieuwd of hij het wat vind.

Levensgenieter

Wie kent ze niet. Nou ik ken er één van dichtbij. En wat voor één. Altijd vrolijk, onbezorgd en hij ziet er altijd verzorgd en charmant uit. Geniet van elk moment, of het nou in de tuin is of binnen en is altijd in voor een lolletje.

De meesten weten al over wie ik het heb. Lester! De wonderhond. Laatst had hij weer een speciaal momentje. Eén die ik gewoon moet plaatsen. Wat een kerel.

Wat een genieter is het toch. Dekentje erbij gekregen en gewoon lekker lang blijven slapen.

Lester

Is gek op aandacht en spelen. Je kunt zijn volle aandacht krijgen als je oma zegt. Daar is hij gek op. Oma neemt namelijk altijd kaas mee, Lesters lievelingssnack. En dat heeft hij onthouden. Zelfs als wij naar oma toe gaan, herkent hij de straat en begint te janken, in afwachting van het weerzien van oma en natuurlijk de kaas. Oma en kaas twee onlosmakelijke dingen voor hem. Zoals je kunt zien, gaat het goed met onze vriend. Lekker chillen in de tuin, af en toe een bot om op te knagen en natuurlijk frequent spelen. Wat een leven.

En Lester heeft een plekje deze kerst

En wat voor één. Lester gaat voor twee weken terug naar de blindengeleidehondenschool Desudo, waar hij vandaag komt. Hier kent hij alle medewerk(st)ers en vond hij het altijd geweldig. We waren namelijk al aan het rondkijken voor een kennel, maar hebben er toch maar een mailtje aan gewaagd. Tegen een kleine vergoeding mag hij hier twee weken komen logeren. Nu weten we tenminste dat ook hij het met de kerst goed zal hebben tussen al zijn soortgenoten en dat geeft toch een beter gevoel dan hem achterlaten op een adres dat wij niet kennen.

Afgelopen donderdag was er een vaccinatie actie bij de lokale dierenzaak. Hier komt kennelijk eens in het kwartaal een dierenarts vaccineren en zijn er geen kosten voor consult. We hadden deze aankondigingen nog nooit eerder opgemerkt, maar toevallig was het toch tijd voor Lester zijn inentingen en zijn we er naar toe geweest. We stonden maar liefst 1.5 uur in de rij. De vraag is of het met consult niet goedkoper was geweest. Maar Lester vond het in elk geval reuze interessant, wachtend tussen allerlei vreemde huisdieren. Toen hij aan de beurt was voor zijn twee inentingen, gaf hij zoals verwacht geen krimp en had alleen oog voor die twee leuke poezen naast hem. Na het bijwerken van zijn dierenpaspoort, ging hij kwispelend huiswaarts.

Na deze noodzakelijke handelingen rest ons nu slechts nog het aanvragen van Esta, voor wij de grote plas oversteken met kerst. Hier wacht ik nog even mee tot eind november, want des te langer is deze reistoestemming geldig. Het fijnst is dat Lester een goed plekje heeft.

Rust en ruimte

De omgeving van Lelystad vergelijk ik vaak met Florida. Ruimte, veel water en natuur en niet zo druk. Ik heb hier tenminste nog een beetje het gevoel van value for money. Niet van die op elkaar gepakte huizen met mini tuintjes, maar meer normale afmetingen.Toen ik nog in Utrecht woonde, moest ik er niet aan denken om naar zo’n gat als Lelystad te verhuizen, maar daar ben ik snel van terug gekomen. De bedoeling was om slechts een jaartje of zo in Lelystad te wonen, maar inmiddels wonen wij er alweer ruim 20 jaar en hebben wij niet de intentie om te verhuizen. Het is inmiddels eerder andersom. Ik zou niet meer naar een grote stad willen.

Vandaag was weer zo’n dag. Lekker in de omgeving met zijn allen uitwaaien. Eerst maar een beetje op de dijk wezen wandelen. Merlijn en Quintijn liepen al snel op de basaltblokken te balanceren en Lester deed vrolijk mee.

 

 

 

Daarna zijn we weer even naar ‘De Hurkende man"’, geweest. Een kunstwerk, gemaakt door Antony Gormley. Hier waren we afgelopen winter ook al eens geweest, maar toen was het een stuk kouder en sloegen de ijsschotsen de dijk op. Nu was het weer een stuk vriendelijker. Een temperatuur van een graag of 23 en een lekker windje.

Weer eens wat anders

En dan bedoel ik het voer van Lester. Zelf moet ik er ook niet aan denken, elke dag hetzelfde te eten, dus waarom hij wel. De laatste tijd krijgt hij voornamelijk Bonzo, maar vanuit de blindengeleidehondenschool kreeg hij altijd Meradog. Na een beetje zoeken had ik een verkoper gevonden. Als actie kreeg ik er een gratis hondentent bij.

Het voer werd de volgende dag al thuisbezorgd. Ik heb gelijk de tent opgezet en was nieuwsgierig naar de reactie van Lester. Nou, die viel enigszins tegen. Interesse had hij er niet voor. Nadat ik er demonstratief in was gaan liggen, kwam hij er even bij. Hoelang dat was, kan ik eerlijk gezegd niet vertellen, want ik viel in de hondentent in slaap. Tina had er zelfs een foto van gemaakt. Volgens mij heb ik er zeker anderhalf uur in gelegen. Tja, ik word oud!

Het voer herkende hij volgens mij. Schrokkend en tegelijkertijd kwispelend, at hij zijn bak leeg.Die is voorlopig weer gelukkig.

Bebloed glas

Alweer een paar dagen ben ik er mee bezig: het schuren en schilderen van het tuinhuisje. Het zijraam waar ik destijds aan begonnen was, heb ik in de afgelopen weken dan ook afgemaakt en nu dan de rest. Vanochtend ben ik eerst de vervangende ruit wezen halen. Ik had gisteren gebeld voor een glazen ruit ter vervanging van de kapotte plexiglas versie. De man was niet op de zaak en wist niet precies wat dit kostte, maar dacht aan een tientje. Nou prima, dat viel weer mee. Vanochtend ben ik de ruit wezen halen. Terwijl de man hem keurig op maat sneed voor mij, deinsde hij ineens achteruit Ik zag dat hij zijn vingertopje er bijna had afgesneden. Hij bleef erg kalm. Terwijl hij naar kantoor liep om dit te verbinden, liet hij een heel bloedspoor achter. Zijn zoon nam het glassnijden gelijk over, terwijl hij in een plasje bloed stond van zijn vader. Toen ik moest afrekenen, volgde ik dan ook simpel de bloederige voetstappen richting kantoor. € 24,- zei hij. Terwijl ik ging pinnen vroeg ik aan zijn vader hoe het met hem ging. Een laconiek ‘prima hoor’ volgde. Hierna maakte ik nog wel een opmerking over de prijs van het glas, maar dat kwam onder andere door de milieutoeslagen zei hij. Ik heb er maar verder maar niets meer over gezegd, want ik vond het al vervelend genoeg wat er was gebeurd en reed met het meegenomen kozijn en de op maat gesneden ruit huiswaarts.

Thuis ben ik verder gegaan met schuren, gronden en het verwijderen van verlichting. Het glas had ik tegen een hortensia aangezet, zodat deze niet kon beschadigen en tevens veilig uit het looppad stond. Merlijn en Quintijn waren inmiddels druk bezig met leeghalen en afsoppen van het tuinhuisje aan de binnenzijde. Af en toe moesten de boys even de aandacht verleggen en vonden buit uit het tuinhuisje interessanter dan het schoonmaken. Lester lag schandalig lui te zonnen, totdat ook hij een bal uit het tuinhuisje ontdekte.

Terwijl ik lekker op dreef was en het kozijn aan het schilderen was waar de ruit in moest, kwam Merlijn naar mij toelopen. ‘Wie zet er daar nou een glasplaat neer,” zei hij. “Moet je mijn voet zien.” Hij liet een flinke jaap op zijn voet aan mij zien, die inmiddels flink bloedde. Ik ben gelijk met hem naar binnen gegaan om de voet schoon te maken en beter te kunnen bekijken. Ik  besloot om toch maar even met hem naar de huisarts te gaan, want de snee was toch wat dieper dan er op het eerste gezicht uitzag. Drie hechtingen kreeg meneer, die zonder verdoving gezet werden. Merlijn onderging het allemaal prima en terwijl de huisarts de hechtingen deed, vroeg hij zich hardop af wat mamma hier van zou vinden. Tina had van het geheel namelijk niets meegekregen want die was boodschappen doen. Vlak voor zij wegging zei zij nog tegen mij dat die glasplaat daar niet helemaal handig stond. “Mamma wordt boos op je,” moest hij nog even lachend kwijt. Op de terugweg werd ik gebeld: Tina. Ze was al op de hoogte gebracht door Quintijn en was blij dat wij al weer onderweg waren.

Merlijn mag de komende dagen weinig lopen om geen spanning op de hechtingen te zetten. Dat vond hij volgens mij niet heel erg, want hij zei gelijk dat hij mij dan niet meer kon meehelpen en maar met de Playstation ging spelen. Een grote glimlach voltrok zich op zijn gezicht.

Dat glas was dus de rode draad door de dag. Nu maar hopen dat, als ik de ruit morgen plaats, er niet nog meer bloed vloeit. Pokkeruit!

Lester

Een heerlijk gezinslid, die Lester. Altijd blij als je thuis komt, zelfs al ben je maar enkele minuten weg geweest. Twee jaar oud is hij vorige maand geworden maar nog steeds een kind. Vanavond lag ik op de bank tv te kijken en telkens die natte neus naast me, met zijn indringende blik. Toen ik toestemming aan hem gaf dat hij op de bank mocht, liet hij zich dat geen tweede keer zeggen en nestelde zich naast mij. Niet lang daarna lag hij te snurken. Is het geen baby?

Tijdje geleden.

Het is al weer bijna een maand geleden dat ik mijn laatste stukje schreef op dit blog. Ik heb het dan ook beredruk in mijn nieuwe positie en mijn hoofd staat dan ook niet vaak meer naar het schrijven van een stukje tekst. Lange dagen en korte nachten, zijn eerder regel dan uitzondering. Maar toen men mij vroeg om een week lang, ook een blog bij te houden op mijn nieuwe locatie, aarzelde ik eigenlijk geen moment. Ik zag dat als een makkelijke manier om mij en mijn team voor te stellen en gelijk de nodige informatie te geven aan de 1700 pandbewoners. Het schrijven gebeurde wel vaak laat in de avond of zelfs nacht, want de reguliere werkzaamheden moesten natuurlijk eerst gebeuren. De leuke reacties zorgde ervoor dat ik zelf ook leuk bleef vinden. Ter afsluiting heeft de bedrijfsfotograaf een foto gemaakt van mij en mijn (bijna complete) team. Deze heb ik aan mijn laatste blog toegevoegd ter kennismaking.

Zoals ik al schreef heb ik het erg druk. De baan is gelukkig ook zeer bevredigend, zodat de lange dagen en vele uren inzet, eerder als prettig dan als last worden ervaren. Inmiddels begint er wat structuur te komen en binnen enkele weken hoop ik zover te zijn, dat er op een normaler ritme gewerkt kan worden. Het bloggen zal er dan vanzelf wel weer van komen.

Omdat de temperaturen buiten inmiddels lekker meewerken, ben ik na een dag werken, dan ook weer vaak in de tuin te vinden. Kostuum uit en heerlijk met de handen in de grond, gras zaaien, planten en nog meer van dat soort zaken. Voor mij werkt het als ontspanning en met dit weer, is het resultaat al snel weer te zien. Het tuinhuisje liet ook merken dat het weer tijd is voor wat onderhoud. Eén van de kozijnen vertoont rot op een verbindingshoek en deze ben ik dan ook gelijk maar aan het repareren met epoxy voordat het verder gaat. De grote schilderbeurt ga ik deze zomer uitvoeren, zodat hij er weer strak bijstaat. Veel werk dus in de tuin, maar dan lekker op eigen tempo.

In huis gaan de werkzaamheden ook gewoon door, en heeft Quintijn inmiddels de foto’s aan de muur die hij zo graag wilde. Tina had hiervoor (super handig) exacte formaten uit kranten geknipt en erop geschreven welke foto, waar moest. Zo was het lekker snel gepiept. Het ziet er erg leuk uit.

De laatste foto’s zijn van Lester. Zodra ik thuis ben, volgt hij mij overal en dus ook in de tuin. Spelend en aandacht vragend, houdt hij zich voornamelijk bezig met het verzamelen van takken en het vakkundig demonteren hiervan. En als het er dan van komt dat ik uitgeteld op de bank lig, moet meneer er natuurlijk ook bij. Na enkele minuten ligt hij dan diep in slaap te ronken, als een kleine baby. Uitgeput van het spelen. Wat is het toch een lekker kereltje. We zijn echt blij met hem. Een verrijking van ons gezin.

Klussen

Na eerst een paar dagen bijkomen, was het tijd voor wat kluswerk. De gehele benedenverdieping heeft nieuwe latex nodig. Gisteren was ik al bezig met het verwijderen van alles wat aan de muur en het plafond hing, heb ik materialen gekocht, en vandaag zou ik de latex gaan verspuiten. Ik was vandaag begonnen met het verwijderen van de plinten. Ik dacht dat dat namelijk wel handig zou zijn met het spuiten, maar daar kwam ik al snel op terug. Na de eerste lange plint, kwam de spachtelputz en stuc laag gezellig mee. Hele gaten dus, tot op het kale beton. De plint zat kennelijk niet alleen met spijkertjes vast, maar ook met bouw lijm. Plinten heb ik zat, die heb ik namelijk op voorraad, maar de gaten moesten wel dicht. Gelukkig had ik nog wat snel gips maar dit bleek niet genoeg voor zo’n 6 meter. Na snel wat te hebben gekocht bij de bouwmarkt kon ik het afmaken. Het aanbrengen van het gips was in twee uurtjes gebeurd en hierna kon ik eindelijk door met het afplakwerk. Omdat ik de latex verspuit, is het afplakken nogal een precies werk. De fijne nevel komt werkelijk overal, en dat moeten we dus niet willen.

Merlijn en Quintijn waren inmiddels uit school en hebben mij geholpen met het afplakken. De woonkamer hebben we in het midden gescheiden om het overzichtelijker en vooral werkbaar te houden. Na het afplakken hiervan, leek het wel een quarantaine unit. Toen ik ook nog mijn spuitpak aandeed, kwamen ze hier al helemaal niet meer bij van het lachen.

Maakt mij  niet uit, lach maar. Spuiten!

Aan het eind van de avond was ik met de eerste helft klaar. Het resultaat is perfect. Morgen begin ik aan de andere helft van de woonkamer en zaterdag staat de keuken op de planning.

Schoothond

Terwijl ik het internet afgelopen zaterdag aan het afstruinen was, lag Lester pontificaal op schoot. Lekker naar buiten kijken, want alles wat beweegt is natuurlijk zeer interessant. Hij hield het lang vol. Kennelijk vond hij het wel gezellig, onze schoothond.

De zondag stond in het teken van de opening van het Football seizoen. Om 8.30 stonden Merlijn en ik al op het terrein bij de club, waarna we richting Rotterdam reden. Hier had Merlijn, die overigens naar het 1e team van de Cubs is geprolongeerd, verschillende wedstrijden gedurende de hele dag. In de zon en uit de wind, was het nog wel aardig uit te houden. Dat hebben we ook wel eens anders meegemaakt. Uiteindelijk heeft Merlijn met zijn team drie wedstijden gespeeld, waarvan 1 gewonnen. Maar dan wel met 56-0. De andere verloren zij met 12-6 en de eerste? Ik weet het eerlijk gezegd niet meer. Zolang hij het maar naar zijn zin heeft.

Ik ben trots op mijn bink, maar dat had je vast al begrepen.

En zo hobbelen we door

Sinds donderdag ben ik helaas steeds zieker geworden. Griep. Normaal ben ik zelden ziek, maar als ik ziek word dan ben ik het ook goed. De zaterdag bracht ik dus voornamelijk door in bed, buiten de frisse neus aan het eind, want de hele dag op bed is niets voor mij. Na het aanmeten van een nieuwe coupe voor Merlijn bij de kapper, nog even snel boodschappen gedaan en achter de pc gekropen. De paracetamol tabletten hielpen goed en na het eindelijk binnenkomen van de digitale vliegtickets, voelde ik mij al helemaal een stuk beter. Door de fusie van United met Continental zijn er wel veel veranderingen voor de reizigers. Zo ook voor ons. Geen aanvliegen meer op Washington DC, maar Chicago. Nou vind ik dat allemaal niet zo schokkend, maar een lay-over van 5 uren in plaats van 2, is toch wel wat minder. Maar ja, het kan altijd slechter, toch? Ik wacht wel af of er nog meer wijzigingen komen. Voorlopig is het nog lang geen december.

Inmiddels ben ik ook alweer druk met een nieuwe locatie. De tijd vliegt. Zoals ik al eerder schreef sta ik nu tijdelijk als interim op een locatie, maar de bedoeling is dat ik weer stationair per 2 april op een vaste stek sta. Interim is wel leuk om een keer te doen, maar persoonlijk geef ik toch de voorkeur aan een vaste positie waar je beter kunt opbouwen. De locatie is ook in Amsterdam, iets meer dan 1800 gasten en met een erg hoog servicelevel. De screening die wij allen moesten ondergaan was ook andere koek dan ik gewend was. Bij de Rabobank had ik iets soortgelijks al eerder meegemaakt, maar dit ging toch echt een stuk verder. Maar ik ben er doorheen, zo gevaarlijk ben ik nu ook weer niet. Waar ik wel weer even aan moet wennen zijn de gewapende agenten die je scherp in de gaten houden, als je er bent, maar ook dat komt wel weer goed. Ik voelde mij even op Schiphol, hahaha.

Vanochtend werd ik weer vroeg wakker, rillend van de kou. Alhoewel het iets beter gaat, is de griep toch nog niet weg. Ik ben dan ook maar snel in een warm bad gaan liggen, na het innemen van wat pillen. Toen ik weer lekker op temperatuur was heb ik Lester ook maar gelijk in bad gedaan. Gelaten liet hij het weer over zich heen komen en na de hier opvolgende wandeling en een bot, ligt hij nu rustig op te drogen samen met zijn beste vriend.

Ook had ik vanuit het bad liggend, de douchekraan zien lekken en na demontage bleek het kraanleertje kapot. De bouwmarkten zijn hier vandaag jammer genoeg dicht, maar vanmiddag komt mijn moeder deze kant op en komt zij langs een bouwmarkt die open is. Eind van de dag de kraan dan maar repareren. Eerst zometeen naar de verjaardag van mijn zus Marsha en haar zoon Fen.