Tweety

Afgelopen woensdag moest ik feitelijk nog drie dagen werken voor mijn (2e) vakantie zou beginnen. Helaas voelde ik mij steeds zieker worden, maar besloot de drie dagen toch maar uit te zingen. Jammer genoeg was ik op vrijdag zo beroerd, dat ik de vakantie maar een dagje eerder liet beginnen. Zelfs een warm bad hielp niet tegen de rillingen. Afgelopen weekend werd het er ook niet beter op en helaas stak ik Tina ook nog eens aan. Zo zijn we nu dus aan het herstellen van een wel erg hardnekkig virusje. Omdat Marsha (mijn zusje) hulp had gevraagd bij haar zoektocht naar een nieuwe auto, heb ik dus voornamelijk hoestend en proestend, achter de pc gezeten.

Op zondag kwam zij langs en liet ik haar twee auto’s zien, die ik gevonden had. Beiden spraken haar aan en zodoende zijn we op maandag, samen met Laurence (mijn broertje), wezen kijken bij een aantal dealers. Eerst in Utrecht en uiteindelijk belandden we in Tilburg. Hier hebben wij bij verschillende dealers in twee auto’s proef gereden. De eerste, was in dit geval de beste. Een werkelijk nagelnieuw uitziende Chevrolet Matiz. Het bouwjaar is 2007, maar dat zou je niet zeggen. De auto heeft slechts 6500 echte km’ s gereden. De auto was bewijsbaar van een 73 jarige dame geweest die er slechts stadsritjes mee had gereden. De 1e onderhoudsbeurt moest pas na 15.000 kilometer plaats vinden, maar die was als verkoopservice ook al gedaan. De prijs was goed, en na een gratis volle tank benzine, werd de auto overgeschreven en telefonisch verzekerd.

De kleur van de auto is geel, en op de website sprak deze kleur ons niet zo aan, maar in het echt was het wel een mooie kleur. En zo reed zus lief dezelfde avond, vol trots, achter mij en Laurence aan in de door haar gedoopte ‘Tweety’.

Echt een goede koop! Deze week zal ik proberen een foto te plaatsen. Veel plezier met je auto, zus.

En nu eerst een beetje uitzieken.

Stichting aap

In Almere, was het doel dit weekend. Men heeft hier apeneilanden en die wilden we wel eens zien. Hier wonen apen die in erbarmelijke omstandigheden, soms jarenlang geleefd hebben. Hier krijgen ze alle aandacht en rust die ze verdienen.

Het is er leuk om te kijken, maar na een uurtje heb je het wel gezien. Gelukkig is het onderdeel van een groot complex waar je nog veel meer kan zien. Zo ook (smeer) Kees, het zo door Tina genoemde scharrelvarken. een leuk en schattig beest die gelijk naar ons toe kwam rennen, bedelend om aandacht. En dat kreeg ie. Overal groeiden er mooie fruitbomen en Kees lustte vast wel wat. Met grote happen werd de appel soldaat gemaakt. We hadden er een vriend bij.

Op de terugweg hebben we nog even de McDonalds, van Marsha, aangedaan en reden hierna via de dijk weer naar huis. natuurlijk werd hier even gestopt, want het was heerlijk weer.

Rust en ruimte

De omgeving van Lelystad vergelijk ik vaak met Florida. Ruimte, veel water en natuur en niet zo druk. Ik heb hier tenminste nog een beetje het gevoel van value for money. Niet van die op elkaar gepakte huizen met mini tuintjes, maar meer normale afmetingen.Toen ik nog in Utrecht woonde, moest ik er niet aan denken om naar zo’n gat als Lelystad te verhuizen, maar daar ben ik snel van terug gekomen. De bedoeling was om slechts een jaartje of zo in Lelystad te wonen, maar inmiddels wonen wij er alweer ruim 20 jaar en hebben wij niet de intentie om te verhuizen. Het is inmiddels eerder andersom. Ik zou niet meer naar een grote stad willen.

Vandaag was weer zo’n dag. Lekker in de omgeving met zijn allen uitwaaien. Eerst maar een beetje op de dijk wezen wandelen. Merlijn en Quintijn liepen al snel op de basaltblokken te balanceren en Lester deed vrolijk mee.

 

 

 

Daarna zijn we weer even naar ‘De Hurkende man"’, geweest. Een kunstwerk, gemaakt door Antony Gormley. Hier waren we afgelopen winter ook al eens geweest, maar toen was het een stuk kouder en sloegen de ijsschotsen de dijk op. Nu was het weer een stuk vriendelijker. Een temperatuur van een graag of 23 en een lekker windje.

Weer eens wat anders

En dan bedoel ik het voer van Lester. Zelf moet ik er ook niet aan denken, elke dag hetzelfde te eten, dus waarom hij wel. De laatste tijd krijgt hij voornamelijk Bonzo, maar vanuit de blindengeleidehondenschool kreeg hij altijd Meradog. Na een beetje zoeken had ik een verkoper gevonden. Als actie kreeg ik er een gratis hondentent bij.

Het voer werd de volgende dag al thuisbezorgd. Ik heb gelijk de tent opgezet en was nieuwsgierig naar de reactie van Lester. Nou, die viel enigszins tegen. Interesse had hij er niet voor. Nadat ik er demonstratief in was gaan liggen, kwam hij er even bij. Hoelang dat was, kan ik eerlijk gezegd niet vertellen, want ik viel in de hondentent in slaap. Tina had er zelfs een foto van gemaakt. Volgens mij heb ik er zeker anderhalf uur in gelegen. Tja, ik word oud!

Het voer herkende hij volgens mij. Schrokkend en tegelijkertijd kwispelend, at hij zijn bak leeg.Die is voorlopig weer gelukkig.