Football wedstrijd

Gisteren, zondag, hadden Merlijn en Quintijn hun eerste wedstrijd. Na een enkele maanden trainen hadden ze er best wel zin in. Eerst verzamelden wij ons in Lelystad bij de vereniging. Vanaf hier gingen wij naar Almere waar de wedstrijden gehouden zou worden. In de kleedkamer kregen zij voor het eerst een Football pants en shirt. De verplichte mondbeschermer hadden wij de vrijdag ervoor al gekocht en op maat gemaakt en zo stonden ze er toch een stuk stoerder bij, vonden ze. De eerste wedstrijd hadden ze tegen het combinatieteam Amstelland Panthers en Leiden Lightning. de tweede tegen de Arnhem Falcons. Voorafgaand aan de wedstrijden waren Merlijn en Quintijn met elkaar aan het smoezen over de Gay sport broek die zij moesten dragen. Ik moest hier eerlijk gezegd wel om lachen en eenmaal op het veld hadden ze het er niet meer over (oké, een beetje nog).

 

Het begon allemaal met het gebruikelijke warmdraaien, waarna de eerste wedstrijd begon. Niet alleen de kids, maar ook ik en Tina, moeten ons de regels nog eigen maken. Ik vroeg mezelf dan ook af of ze nou gewonnen of verloren hadden aan het eind van de eerste wedstrijd.  Ze hadden verloren met 26-6. In ieder geval was het erg leuk om naar te kijken. De tweede wedstrijd hadden ze gewonnen met 19-13 inclusief een mooie touchdown. De sfeer zat er in elk geval in en de jongens begrijpen al spelende steeds meer van de regels. Nu ik nog hahaha. Als de jongens maar lol hebben toch? Ik zie mezelf namelijk niet langs het veld staan schreewen en mijn kids op te jagen of te stressen.

 

 

 

Hier een leuk en kort filmpje hoe de spelers de toeschouwers en hun tegenstander bedanken.

Na al dit sportieve geweld zijn we nog even in Almere naar de kermis geweest, want die hadden de jongens gisteren al gezien toen we ook in Almere waren.

Trots

Zojuist kreeg Tina een mail van het weekblad Nieuwe Revu. Zij had een recensie geschreven, zelf noemt ze het anders, over Sandee Mccan en is hiermee tot blog van de week verkozen. Zij wint hiermee een mobiele telefoon. Ik ben trots op mijn schat. Niet alleen over het feit dat zij veel gepubliceerd wordt (onder pseudoniem) door een uitgever, maar dat zij echt goed kan schrijven. haar schrijfstijl wordt door velen geprezen en nu wint ze er zelfs iets mee, hahaha.

Hier is de link van de Revu publicatie. Daarmee kun je naar haar log en het verhaaltje zelf lezen.

Een typisch voorbeeld (vind ik, althans) van haar schrijfstijl, vind je hier. Leest lekker weg.

 

 

 

Zondag

Zomaar een zondag, maar wel een lekkere. Uitgenodigd door het lekkere weer besloot ik om de paar raampjes die ik nog niet had geschilderd, nu maar af te schilderen. De kids vermaakten zich met de electrische step (tuig is het) en hadden het grootste plezier. Later toen ik in de voortuin bezig was, zag ik een heel klein salamandertje, die zich kennelijk thuis voelt onder de palmboom (vandaag zag ik er trouwens nog één, maar nu iets groter). Ik moet eerlijk zeggen dat ik in Nederland nog nooit een salamander gezien heb in het wild, dus vond het wel grappig.

Nog wat foto's van de in bloei staande Datura genomen en aan mijn meloen struik telde ik maar liefst meer dan dertig meloenen! Lol. Gewoon een lekker relaxte zondag.

 

 

   

Lelystad Commanders

Sinds april spelen Merlijn en Quintijn American Football bij de Lelystadse Football vereniging Commanders.

Ze kwamen hiemee in aanraking doordat zij elk jaar via scholierensport een aantal sporten uit proberen om te kijken welke sport hen aanspreekt. Na het proberen van enkele sporten en daadwerkelijk op karate te hebben gezeten (vonden ze maar niks), kozen ze voor American football. Kennelijk hebben onze bezoekjes aan de USA het zaad geplant voor deze sport, want Tina en ik hebben ze niet in deze richting aangespoord, hahaha. Elke woensdag en vrijdagavond moeten ze trainen en de klasse waarin ze spelen zijn de Peewees (t/m 11 jaar). Merlijn wordt in november 12 dus hij zal binnenkort naar de Cubs klasse verhuizen. De trainingen zijn nog niet zo fanatiek en het gaat hier dan ook vooral om het leren van de spelregels en natuurlijk de lol. Komende kerst maar eens kijken voor wat Football gear in de USA.

Afgelopen vrijdag heb ik de fotocamera van Tina maar eens meegenomen om vast te leggen wat ze nou zoal uitspoken (klik op de foto's voor een vergroting).

 

 

 

 

Unplugged

Vandaag na het werk naar mijn oom geweest. Hij heeft een nieuw pand betrokken voor zijn bedrijf, gaf een open huis en ik was natuurlijk nieuwsgierig.

Window-plus is de naam en ik moet zeggen een heel mooie zaak. (linkje werkt ivm de verhuizing vanaf maandag weer)  Hij doet dit al jaren en groeit iedere keer een pandje groter en naar ik begrepen heb is dit het vierde pand en ook tevens de grootste. Dus mensen, nog een serre, kozijnen, dakkapel of wellicht iets te verbouwen?  Window-plus

Later op de avond terwijl ik aan het surfen was op het www kwam ik onderstaand filmpje tegen. Hierin word Will Smith geinterviewd door een Duitse cabaretier en beginnen ze lekker te rappen. Moest er wel om lachen.

Will Smith

Vrolijker nieuws

Vandaag wat eerder van mijn werk gegaan om het verband van ma te vervangen. Zijzelf en de wonden zagen er al wat beter uit en wat helemaal mooi is, is dat het mooi roze is. geen afstervingsverschijnselen zoals vorige week één kamer verder in het ziekenhuis, brrrrr. Ik heb alleen de indruk dat ze toch iets teveel doet en daar moet ze mee oppassen. Maar ja, ik heb dat ook. Kennelijk van ma geërfd.

Toen ik later thuis kwam, besloot ik, bij het zien van de passiebloem in al zijn pracht, om er één doormidden te snijden in het kader van dit logje.

Nou, wat ik al dacht en hoopte; hij heeft zaadhoudende vruchten, hahaha. Iets wat dus niet mogelijk is zonder kloon ernaast of in de buurt.  Hieronder het bewijs.

Net las ik een logje van Tina betreffende Quintijn. Ik moest hard lachen om de typische Quintijn reactie. Klik hier waarom.

Ontslag ziekenhuis (4)

Vanochtend met Tina en de kids richting Rotterdam getogen. Iets hiervoor had ma nog gebeld en verteld dat zij tot dinsdag moest blijven omdat het verband op een nogal speciale manier, elke dag, vervangen moet worden. Ik riep gelijk dat ik dat ook kon, als men mij dit voor zou doen en dat zij dan in ieder geval thuis kon rusten. Ze zou het vragen.

Eerst nog even bloemen en lekkers ingeslagen, want zo'n ziekenhuiskamer is maar wat ongezellig, en toen op weg. Aangekomen in het Erasmus, stond ma al in de centrale hal te wachten. Helemaal in het verband en met een bebloed voorhoofd. Ze riep gelijk dat ze met ons mee mocht en dat ik instructie zou krijgen betreffende het schoonmaken en verbinden van haar gezicht.  Blij en opgetogen gingen wij naar boven, met de bedoeling om haar spullen te pakken en te wachten op de genoemde instructie. Nou, die spullen had ze al klaar staan hahaha. Nadat ik de instructie en een tas vol allerlei middelen had gekregen zijn we naar Utrecht gereden. Ze was duidelijk opgelucht toen ze thuis aan kwam, maar ook erg moe. Ma heeft Tramadol gekregen, dezelfde pillen die ik vorig jaar ook kreeg. Ze moet deze wel frequent slikken om de morfinespiegel gelijk te houden, dat werkt het best. Er kwamen vanaf binnenkomst gelijk belangstellende telefoontjes binnen en bezoek bleef ook niet lang uit.

Mijn moeder mag niet tillen, te lang staan of andere werkzaamheden verrichten, want ze moet echt rust nemen. Ma is inmiddels gestopt met roken wat haar herstel zeker ten goede zal komen. Morgen ga ik met Tina en de kids weer even langs voor de verschoningssessie en vanaf dinsdag wordt dit overgenomen door een verpleger die dat vanaf dan dagelijks overneemt. Donderdag moet zij weer naar Rotterdam om de hechtingen te laten verwijderen en binnen drie weken volgt de volgende operatie (One down, three to go). Rust goed uit ma, en zet dat luie mormel in huis aan het werk.

Opname ziekenhuis (3)

Vandaag enkele malen ma gebeld vanaf mijn werk. Om 13.55 uur was ze nog steeds niet geholpen want het was wederom erg druk. Ze was wel erg versuft door de pre-medicatie die zij al gehad had. Toen ik later op de dag een feest aan het leiden was belde ma, die net uit de verkoeverkamer kwam. Ze was erg versuft, eenzaam en emotioneel. Er was vandaag namelijk niemand bij haar geweest en dat had zij volgens mij toch wel gehoopt. Ik voelde mij op dat moment ook erg schuldig en zocht direct naar mogelijkheden om de party te verlaten. Helaas kon dit niet want dat zou direct einde party betekenen. Het schuldgevoel bleef echter. Na afloop en debras van de party, om 21.30 uur, heb ik haar direct gebeld en hoorde tot mijn opluchting een helderder moeder. Ze had niet meer zoveel pijn, want ze had morfine als pijnbestrijding gekregen. Ze was erg geschrokken van haar gezicht en hoopte dat het nog wel goed zou komen. Ook was ze erg moe wat natuurlijk van de narcose komt. Drie kwartier later was ik thuis en heb haar nog even gesproken en gezegd dat ik en mijn gezin morgenochtend bij haar zijn. Met een beetje geluk mag zij naar huis en kan zij gelijk met ons meerijden.

Opname ziekenhuis (2)

Vandaag was het de bedoeling dat ma geopereerd zou worden. Ik zeg was de bedoeling, want het ging niet door. Vanaf gisteravond 24.00 uur had ze niet gegeten en in de ochtend had zij al pre-medicatie gehad om haar klaar te maken voor de ingreep. Helaas kwamen er een drietal ernstige spoedgevallen tussen waardoor de ingreep uitgesteld moest worden voor haar en de medepatiente op de kamer. De medepatiente werd huiswaarts gestuurd met een nieuwe afspraak op zak voor over zes weken, maar ma hoorde maar niets. Men ging er vanuit dat zij haar nog konden helpen. ikzelf was hier nog niet van op de hoogte en eerder weggegaan van mijn werk om haar te bezoeken. Terwijl ik in de auto zat en inmiddels vlak bij Rotterdam, belde zij mij op om te vertellen dat zij naar huis mocht en een nieuwe afspraak kreeg. Aangekomen in het Erasmus vroeg ik mij hardop af hoe men haar nu in deze toestand huiswaarts konden sturen. Natuurlijk had ik begrip voor de spoedjes tussendoor, maar vervelend is het wel. De tv en telefoon had zij inmiddels ook al gecancelled voor de verdere tijd en zij had zich ook al omgekleed, toen er een zuster aankwam die vertelde dat zij toch moest blijven. Later kwamen er twee artsen en legde de situatie uit. Zij staat nu voor morgen op de rol en als er niet weer spoedjes tussen komen, gaan zij haar tegen het einde van de ochtend helpen. We kregen (wederom) een goede en vriendelijke uitleg van de situatie en hoe de operatie, naar verwachting, zal verlopen.

In de middag was het de bedoeling dat zij bezoek zou krijgen, maar die had zij al afgebeld in de veronderstelling dat zij naar huis kon. Ze vond het in ieder geval wel leuk dat ik er was, want alleen op je kamer, zo zonder een medepatiente is natuurlijk ook niks.

Ik moet wel zeggen dat het ziekenhuispersoneel erg vriendelijk , niet arrogant en gastgericht is. Iets wat ik van bijvoorbeeld "mijn" ziekenhuis in Lelystad niet kan zeggen. Balletjes met geruite broek en de spreekwoordelijke aardappel, zetten hier de toon. (Uitzonderingen daargelaten want mijn longarts was bijvoorbeeld een erg aardige kerel, met both feet on the ground) En wat hebben die gepresteerd ?  De op de één na laatste plaats in de AD ziekenhuis test hahaha.

Maar goed, ma vermaakte zich met de krant, de inderhaast wederom aangesloten tv en telefoon(zonder heraansluitkosten= service) en kreeg nagenoeg direct telefoontjes van familie.

Op de foto was ze al weer druk aan het kletsen met Jannie.(klik op de foto's voor vergrotingen) Nou ma, sterkte morgen.

Opname ziekenhuis

Vandaag heb ik mijn moeder gebracht naar het Erasmus medisch Centrum. Zij wordt hier opgenomen en behandeld aan huidkanker in het aangezicht. Vandaag volgt eerst een behandeling volgens het Mohs principe waarna morgen een plastisch chirurgische operatie en constructie volgen. Als alles goed gaat, mag zij vrijdag aanstaande weer naar huis.

Twee jaar geleden was zij al bij een dermatoloog geweest en deze had haar in eerste instantie gerustgesteld. Later, toen ze het toch niet helemaal vertrouwde, is zij nogmaals op bezoek geweest. Toen is er en biopsie gedaan en zou zij de uitslag binnen 1 a 2 weken telefonisch of schriftelijk vernemen. Zij hoorde helemaal niets meer en werd hierdoor eigenlijk gerustgesteld. kennelijk had de arts toch gelijk. In de loop der dagen/weken.maanden dacht zij er eigenlijk niet meer aan. Tot enkele maanden geleden, toen zij er weer last van kreeg en er toch lichte zichtbaarheid in het gelaat ontstond. Hierop wederom een afspraak gemaakt bij de desbetreffende dermatoloog. Eenmaal tegenover de arts gezeten, trok deze een verbaasd gezicht en vroeg of zij nooit door hem of zij medewerkers gebeld is. Nou nee dus, hoezo? U heeft huidkanker en moet direct behandeld worden , was het antwoord. Daar zit je dan.

Wat volgde was een kakafonie van afspraken en onderzoeken en is zij uiteindelijk hier terecht gekomen. Vandaag is dus de dag dat zij behandeld wordt. het zullen ingrijpende dagen worden en mijn moeder gedraagd zich als altijd, erg stoer. Wat zei zij mij vroeger ook altijd? "Met die bek vreet ik biefstuk". Inderdaad ma, grote mond, klein hartje.

De voor vandaag geplande behandeling kan qua tijdsduur varieren van enkele uren tot de gehele dag. Ik blijf uiteraard in de buurt en zit inmiddels geparkeerd in een wachtkamer met de door mij meegenomen krant, cola, digitale fotokamera en natuurlijk mijn laptop, waar ik nu dit verslagje op schrijf. Ik vermaak me dus wel. Hoop dat het voor ma een beetje meevalt. Haar vooruitzichten zijn voor de komende dagen veel pijn en de komende maanden een flink mishandeld gezicht. Er wordt van bovenaf de haarlijn, huid losgehaald en weer over haar neus, waar de huidkanker zit, getrokken. De foto's die zij zag van andere patienten zagen eruit als de vrouwelijke versie van de elephant man.

Ma heeft gevraagd om het meenemen van de digitale kamera, dus zal tussendoor wel wat foto's van haar schieten. Of deze op het log mogen, betwijfel ik hahaha.

Hieronder in ieder geval de eerste twee.

 

Ma is net teruggekomen en ze had geen pijn. De verdovingsinjecties waren wel pijnlijk. Vooral de eerste twee, welke via haar gehemelte werden ingespoten deden haar de tranen in de ogen krijgen. De neus, waar het om gaat, is een flink stuk afgeschaafd. Nu wordt het onderzocht en als de rest kankervrij is dan wordt ze opgenomen voor reconstructieve chirurgie. Zo niet, dan gaat men straks verder en halen ze er nog meer af.

Het is nu 11.00 uur en inmiddels anderhalf uur geleden en ma werd zojuist weer opgehaald. Er zijn nog steeds kankercellen gevonden en men gaat nog meer wegsnijden. Ik wenstte haar succes maar dit wuifde ze weg. "O, komt wel goed hoor" riep ze. Ze heeft trouwens afgelopen nacht ook rustig geslapen volgens haar zeggen. Ik begin de indruk te krijgen dat dit niet gespeeld is maar dat die ouwe echt een coole is, hahaha. Een gouwe ouwe. Ik hoop dat er nog wat van haar neus overblijft. Zoals je al op bovenstaande foto kan zien, is er echt een stuk afgeraspt brrrrrr.

11.20 uur Ze is er weer. Inmiddels werd ik gebeld door Tina, die Quintijn zojuist van kamp heeft gehaald. Hij is drie dagen op schoolkamp geweest en heeft het erg naar zijn zin gehad en een hese stem van het keten. Quintijn wilde mij gelijk aan de telefoon en vertelde hoe leuk het was. Ook vroeg hij gelijk naar oma en of ze pijn had. Oma kon hem wel aan de telefoon hebben, dus die kletsten lekker verder. Hierna heb ik nog wat foto's van ma's neus gemaakt, maar die zet ik niet op het log. Gebruik je fantasie maar. Goddamn!

Nou 13.23 uur Het is nog steeds niet goed. In de eerdere behandeling van de neus had mijn moeder al aangegeven dat zij ook een plekje naast de neus niet vertrouwde. Hier hadden zij dan ook maar een biopsie van genomen en daarvan kreeg ze net de uitslag. Ook huidkanker en direct snijden anders heeft de plastische chirurgie uiteraard weinig zin. Weer vol goede moed en voorop lopend de snijkamer in. Die is keihard joh.

Tussendoor kreeg zij wat te eten. Nou ja, eten hahahaha Je kon kiezen uit 3 soorten soep en het gebruikelijke brood. Het brood waren bolletjes. Sneetjes doen ze niet meer aan. (ik weet wel waarom hahaha) De soep was een 300 cc beker heet water met een zakje Cup a soup. Het zakje is voor 185 cc, dus je kunt je voorstellen hoe dit smaakt. Stumperds!

Maar goed, ben benieuwd hoe het gaat nu. Ze begon al wat pijn te krijgen in verband met het langzaam uitwerken van de verdoving, maar zal nu wel weer plat gespoten worden.

13.46 uur was ze weer terug. Gezellig wat gekletst en niet veel pijn. Maar om 14.38 uur de uitslag. Nog niet weg. Ze is dus nu weer mee terug om nog meer weg te laten snijden.  Hopelijk is dit de laatste keer. Even afwachten dus.

Gelukkig hoeft er niet meer gesneden te worden. Vervolgens naar het hoofdgebouw alwaar ma op een tweepersoonskamer ligt. TV en telefoon aangevraagd en wachten tot de reconstructieve operatie morgen.

Na verbinding te hebben gemaakt met de Erasmus hotspot, direct dit logje dmv live writer op mijn blog gegooid. Vraagt mijn moeder waarom niet alle foto's te zien zijn. Huh? Uit privacyoverwegingen ma. "Zet er maar op hoor, is toch normaal". Eeeuuuh ok dan. Het volgende is nogal grafisch fooks.