Bebloed glas

Alweer een paar dagen ben ik er mee bezig: het schuren en schilderen van het tuinhuisje. Het zijraam waar ik destijds aan begonnen was, heb ik in de afgelopen weken dan ook afgemaakt en nu dan de rest. Vanochtend ben ik eerst de vervangende ruit wezen halen. Ik had gisteren gebeld voor een glazen ruit ter vervanging van de kapotte plexiglas versie. De man was niet op de zaak en wist niet precies wat dit kostte, maar dacht aan een tientje. Nou prima, dat viel weer mee. Vanochtend ben ik de ruit wezen halen. Terwijl de man hem keurig op maat sneed voor mij, deinsde hij ineens achteruit Ik zag dat hij zijn vingertopje er bijna had afgesneden. Hij bleef erg kalm. Terwijl hij naar kantoor liep om dit te verbinden, liet hij een heel bloedspoor achter. Zijn zoon nam het glassnijden gelijk over, terwijl hij in een plasje bloed stond van zijn vader. Toen ik moest afrekenen, volgde ik dan ook simpel de bloederige voetstappen richting kantoor. € 24,- zei hij. Terwijl ik ging pinnen vroeg ik aan zijn vader hoe het met hem ging. Een laconiek ‘prima hoor’ volgde. Hierna maakte ik nog wel een opmerking over de prijs van het glas, maar dat kwam onder andere door de milieutoeslagen zei hij. Ik heb er maar verder maar niets meer over gezegd, want ik vond het al vervelend genoeg wat er was gebeurd en reed met het meegenomen kozijn en de op maat gesneden ruit huiswaarts.

Thuis ben ik verder gegaan met schuren, gronden en het verwijderen van verlichting. Het glas had ik tegen een hortensia aangezet, zodat deze niet kon beschadigen en tevens veilig uit het looppad stond. Merlijn en Quintijn waren inmiddels druk bezig met leeghalen en afsoppen van het tuinhuisje aan de binnenzijde. Af en toe moesten de boys even de aandacht verleggen en vonden buit uit het tuinhuisje interessanter dan het schoonmaken. Lester lag schandalig lui te zonnen, totdat ook hij een bal uit het tuinhuisje ontdekte.

Terwijl ik lekker op dreef was en het kozijn aan het schilderen was waar de ruit in moest, kwam Merlijn naar mij toelopen. ‘Wie zet er daar nou een glasplaat neer,” zei hij. “Moet je mijn voet zien.” Hij liet een flinke jaap op zijn voet aan mij zien, die inmiddels flink bloedde. Ik ben gelijk met hem naar binnen gegaan om de voet schoon te maken en beter te kunnen bekijken. Ik  besloot om toch maar even met hem naar de huisarts te gaan, want de snee was toch wat dieper dan er op het eerste gezicht uitzag. Drie hechtingen kreeg meneer, die zonder verdoving gezet werden. Merlijn onderging het allemaal prima en terwijl de huisarts de hechtingen deed, vroeg hij zich hardop af wat mamma hier van zou vinden. Tina had van het geheel namelijk niets meegekregen want die was boodschappen doen. Vlak voor zij wegging zei zij nog tegen mij dat die glasplaat daar niet helemaal handig stond. “Mamma wordt boos op je,” moest hij nog even lachend kwijt. Op de terugweg werd ik gebeld: Tina. Ze was al op de hoogte gebracht door Quintijn en was blij dat wij al weer onderweg waren.

Merlijn mag de komende dagen weinig lopen om geen spanning op de hechtingen te zetten. Dat vond hij volgens mij niet heel erg, want hij zei gelijk dat hij mij dan niet meer kon meehelpen en maar met de Playstation ging spelen. Een grote glimlach voltrok zich op zijn gezicht.

Dat glas was dus de rode draad door de dag. Nu maar hopen dat, als ik de ruit morgen plaats, er niet nog meer bloed vloeit. Pokkeruit!