Vandaag een dag vrij. Eerst met Tina naar Merlijn zijn school gegaan, om kennis te maken met zijn nieuwe mentrix. Daarna voor de allerlaatste keer eten (en botten) voor Lester afgehaald bij de geleidehondenschool. De laatste twee weken, samen met onze levende knuffel, zijn aangebroken en zijn voer was nagenoeg op. De rest van de ochtend heerlijk in de tuin gewerkt. De zon scheen goed en dat maakt het toch net wat lekkerder. Verder nog wat geverfd en gewinkeld.
Aan het eind van de middag heeft Merlijn kookles gehad van Tina. Het was niet erg uitgebreid, zo voor de eerste keer, maar hij deed het uitstekend. Na het eten zijn Merlijn, Quintijn en ik, met Lester wezen voetballen. Dit soort momenten willen we nu koesteren, dus we doen zo veel mogelijk met onze schat. Terwijl Tina foto’s maakte joeg Lester ons gedrieën het hele veld over. Uiteindelijk wonnen wij, want hij was helemaal op. Languit liggend op het gras, vond hij het welletjes. Een lekkere slobber uit zijn drinkbak en bats, daar lag hij. Relaxend in het zonnetje, kijkend hoe wij de bal overspeelden.
Is hij niet geweldig? Ik hoop dat Lester het erg klote goed doet tijdens de definitieve opleiding, en dat hij eruit getrapt en weer naar ons een geweldige geleidehond wordt. Meer foto’s zullen ongetwijfeld volgen.
9/11, een aparte dag. Vandaag was het heerlijk, maar ik wil het toch noemen. Wie weet niet waar hij precies was op dat moment in 2001. Ik heb nog steeds rare gevoelens als ik de beelden weer zien van de aanslag op het vrije westen. Mijn mond valt onbewust open, bij het zien van de beelden. Komende zaterdag zal het allemaal weer ververst worden.
4 reacties:
Geniet van de laatste weken met Lester, hij is zo'n perfect lid van jullie gezin. Wie weet, lukt het om een of andere reden niet en komt hij weer terug. Ik heb het nu al moeilijk met het komende afscheid en ken hem alleen van het blog. Hoe moeten jullie je dan wel niet voelen.
@Sonja,
We proberen de gevoelens een beetje voorruit te schuiven, maar nu het moment nadert, word het steeds moeilijker. Dit is ook één van de redenen waarom wij geen nieuwe geleidehond meer willen.
Dat kan ik me heel goed voorstellen, hij is zo'n onderdeel van het gezin geworden, dat het behoorlijk zeer zal doen wanneer het afscheid er is.
Geniet nog met volle teugen van Lester....
Wij voelen met jullie mee!
Ik ben toevallig (via klikken op "volgende blog") op jouw blog terechtgekomen en wij zijn van plan om in 2012 naar de oostkust van Amerika te trekken. In mei en juni jl trokken we weken door de VS en deden verschillende staten in het westen aan.
Ga straks eens wat verder lezen hier, nu niet veel tijd.
Groetjes
Kirsten
Een reactie posten