Irritante mensen

Lester, onze blindengeleidehond in opleiding, gaat ons eind volgende maand verlaten. Hij krijgt de vervolgopleiding van echte professionals gedurende acht maanden waarna hij ingezet gaat worden als blindengeleidehond. Nu wij aan onze 16e maand gaan beginnen als puppywalkers zijn mij een aantal dingen opgevallen in de reactie van mensen die je zien lopen met de hond. Sommige leuk, sommige vervelend en sommige flink irritant. Het leuke is dat mensen het vooral prijzenswaardig vinden dat Lester blinden gaat helpen. Ook reacties van slechtzienden en blinden zelf zijn altijd positief. Vervelende reacties zijn bijvoorbeeld als mensen de hond kennelijk toch willen aaien of aanspreken, terwijl er met grote letter op zijn hesje staat “niet aaien”. Ook ouders die kennelijk hun kroost een heel verhaal gaan geven (vaak nog verkeerd ook) over hoe en waarom, terwijl je naast ze staat. Maar vooral dat laatste (irritante en onbeschofte reacties) vallen steeds meer op.  Het lijkt wel of dit soort reacties aan het toenemen zijn. Dit zijn voornamelijk reacties van moslims. Het maakt in dit geval ook niet uit of het traditioneel geklede of modern geklede moslims betreft. Begrijp me niet verkeerd hoor, veel van hen reageren niet of niet merkbaar, maar een steeds groter aantal doet flink onbeschoft. Kennelijk roept de hond een reactie op bij hen dat hij vies, hen elk moment naar de strot kan vliegen of één of andere ziekte met zich meedraagt.

Zo ook vandaag weer. Ik liep vandaag met Lester in de plaatselijke supermarkt en passeerde een man en vrouw. Beiden modern gekleed. Ook kon ik zien dat zij mij al aan zagen komen, maar terwijl ik een meter langs hen liep en Lester hen geen aandacht gaf, slaakte de vrouw een gil, trok haar been spastisch weg en keek hem vuil aan. De blik die zij erbij trok was duidelijk. Dit soort reacties vind ik niet normaal. Het lijkt wel of men dit expres doet. Niet omdat men werkelijk bang is, maar meer om een statement te maken. althans, dat is de indruk die ik krijg. Je zult maar echt blind zijn en zo’n hond nodig hebben om van a naar b te komen. Dan zit je niet echt te wachten op Arabisch gescheld of gegil.

Ik zal nog een sterker voorbeeld noemen. Enkele weken geleden, weer toevallig in een supermarkt, liepen Tina en ik door de winkel. Tina met Lester en ik met een winkelwagen enkele meters verderop. Een moslim gezin, traditioneel gekleed, stond bij een koelwand. Toen Tina passeerde was er paniek bij het kind wat men bij zich had. Gillen, schreeuwen en overduidelijk schelden in het Arabisch. Tina had het niet eens door, want die was inmiddels al weer een aantal meters verder, maar omdat ik naast de mensen stond, kreeg ik alles mee. De ouders stelde de kleine jongen, van een jaar of 8, lachend gerust. Kennelijk niet genoeg want de knaap vond het nodig om iets van de grond af te rapen, Tina en Lester van achteren te benaderen en al scheldend in het Arabisch (Geen Turks, want dat verschil ken ik) iets naar Lester toe te werpen. Hij raakte Lester nét niet en ik zag al snel dat het een prop papier was. Tina had dit nog steeds niet in de gaten, want die liep van de mensen af. Lester merkte het wel en keek goedmoedig om wat er nu precies gebeurde, alvorens hij braaf verder liep met Tina. Ik kon mij inmiddels niet meer inhouden en beet de familie fijntjes toe dat als hij mijn hond geraakt had, ik hem losgelaten had. Verbouwereerd keek het gezin mij aan. Zij hadden niet verwacht dat ik er ook bij hoorde, en zij zeiden wijselijk niets. Ik sloot mij weer aan bij Tina en Lester, maar was wel flink geïrriteerd door dit asociale gedrag. Later bij de kassa zag ik dat het gezin een andere rij dan ons koos die een stuk langer was. Prima, dacht ik nog, maar het kleinste lid vond het kennelijk toch nog nodig om weer allerlei afkeurende handgebaren en verbaal duidelijk niet aardige woorden richting Lester te roepen. De ouders corrigeerden nu niet en ik liet het maar gaan. Het zegt in mijn optiek namelijk meer over dit gezin dan over ons.

Ook op straat zie je duidelijk dat deze doelgroep, als zij je aan zien komen op de stoep, de straat oversteken of de stoep afgaan om vervolgens achter je weer terug te steken of de stoep opgaan. Ook hier ontkom je niet aan vaak rare, asociale reacties zoals bovenstaand. Ook het clusteren en vervolgens minderwaardige blikken toewerpend en zacht pratend, gebeurt steeds vaker. Kijk, dat kinderen, ongeacht afkomst schrikachtig reageren op een hond, kan ik mij nog enigszins voorstellen. Misschien hebben ze een slechte ervaring of zijn ze gewoonweg geen hond gewend. Maar dat volwassenen, die de hond toch duidelijk kunnen herkennen als geleidehond, zo raar of onbeschoft reageren, wil er bij mij niet in. Het ineens wegtrekken van hun kinderen alsof er een moordenaar op vier poten aankomt vind ik raar. Het is ook echt deze doelgroep die steeds vaker zo reageert. Hindoestanen, Indiërs, Surinamers, Antillianen (noem maar op) reageren niet zo. Slechts eenmaal schrok één iemand uit laatstgenoemde groep van de hond. Deze mevrouw had Lester niet gezien en hij liep ineens langs haar. Verder heb ik dit niet eerder meegemaakt in de afgelopen 16 maanden.

Ook ben ik wel eens een zaak van een grote Nationale keten uitgestuurd, door een moslim medewerkster. Ik mocht daar niet komen met de hond werd mij verteld. Ik ben natuurlijk niet in discussie gegaan en vertrok. Ik ben ten slotte gast. Thuis heb ik nog wel een mail verzonden aan deze organisatie, of dit beleid was bij hen. Drijfveer hiervoor was voornamelijk informatief zodat ik mede puppywalkers zo’n situatie kon besparen. Schriftelijke en telefonische excuses volgden en desbetreffende medewerkster moest persoonlijk haar excuses aanbieden. Geleidehonden waren nadrukkelijk welkom in al hun vestigingen.

Nog één dan. Twee moslim mannen, traditionele kleding dragend, druk in dialoog met elkaar al wijzend op Lester. Kennelijk haalden zij de bedrijfsleider erbij, want die kwam met beide mannen op mij toegelopen. Aangekomen bij mij zag de medewerker dat Lester een geleidehond was, draaide zich om, en meldde de mannen dat dit type honden wél in de zaak mochten komen.

Maar…dat kan niet! Wij zijn moslim, zei één van de mannen nog. Ik liep inmiddels gewoon verder en liet de mannen maar lekker verder discussiëren.

Je zult maar geleidehond zijn en scheldkanonnades of dingen toegeworpen krijgen. Je baas ziet dit niet. De hond kiest de kortst mogelijk en veilige weg en houdt geen rekening met afkomst van mensen. Gelukkig zijn geleidehonden fantastisch in het negeren van dit soort zaken, maar toch.

Zo, dat moest ik van mijn hart.