Donderdag 31 en vrijdag 1 januari 2010

Travelday. En wat voor één! Na de was- en droogcombinatie te hebben aangezet, een laatste controle van het huis en onze spullen, zijn we in de auto gestapt voor de rit naar Orlando. Drie uur en tweeëntwintig minuten had Tom Tom voorgerekend. Geen probleem voor ons, want wij zijn nou eenmaal de reizende types. Onderweg nog even wat gallons in de auto gegooid. De auto mag namelijk met lege tank ingeleverd worden, maar dan moet ik het wel halen. Tanken dus, anders staan we ergens stil en dat kunnen we niet gebruiken.

Gelijk maar even de laatste Mc Flurry’s gekocht en weer verder. Rustig cruisend ter hoogte van Tampa zien wij nog dat er een tiental motoragenten tezamen met een aantal politiewagens snelheidscontroles aan het uitvoeren zijn. Wij hebben daar geen last van met de cruise control juist ingesteld, maar die ene pick up truck die net zo hard langs scheurde moest toch even hard in de remmen. Gelukkig voor hem, werd hij niet aangehouden.
Enkele mijlen verderop zien wij ineens een stuk hout van een trailer afwaaien, ter grootte van een halve meter. Hij komt recht op ons af en voordat ik kon reageren was het te laat. Klabam, tegen de auto aan. Aan vloeken kwam ik niet eens toe want we schrokken ons wild. De bestuurder van de pick up met trailer welke het stuk hout verloor, reed gewoon verder. Kennelijk had deze niet eens in de gaten dat hij zojuist een onbewuste moordaanslag had gepleegd.

Even vol gas erop en de man naar de kant geseind. Samen bekeken we de schade, die voor zo’n stuk hout en de klap die wij voelden en hoorden, nogal meeviel. Ik riep nog dat de wagen splinternieuw was en dat wij nogal geschrokken waren. De bumper had wat lak verloren, maar was nog heel. De man bood zijn excuses aan en we gingen verder.
Nu ben ik hiervoor verzekerd en kan ik natuurlijk de politie erbij halen, maar dan is één ding zeker; de vlucht halen wij dan niet. Daarom besloot ik om verder te rijden en er melding van te maken bij de verhuurder. Aangekomen op Orlando airport werd er niet moeilijk over gedaan, wenste men ons een happy new year en mocht ik met een controleslip van USD 0.00 gaan. Wederom voorspoed! Dat hebben wij de hele vakantie al.

Dat geluk van ons moet toch eens op raken, riep ik nog tegen Tina. Let maar op, we zijn er nog niet.

Maar nee hoor, koffers inchecken, nog nooit zo snel gegaan (5 minuten max) en op gewicht, wat al een hele prestatie voor ons is. Ook de securitycheck was binnen enkele minuten voorbij. Hele aardige officer, die ook in Nederland/Duitsland bleek te hebben gewerkt en gewoond en ons een fijne reis wenste. En het was echt stervensdruk op de luchthaven, hoor. Toch maar misschien tijd voor een staatslot hahaha.

Nog een laatste kerstboomfoto en op naar de gate.

Quintijn had zijn gekochte pantoffels inmiddels al aangetrokken, want dat loopt zo lekker in het vliegtuig, zei de kleine wereldreiziger hahaha. De vlucht naar Washington vertrok op tijd. We hadden een korte lay-over en de laatste vlucht ging ook al lekker.

We waren trouwens wel voorbereid op kou. De leuke Schipholkerstboom moest ook even op de foto.

Neemt niet weg dat je wel gesloopt bent na zo’n reis. Aangekomen in Nederland, was het minder koud dan wij verwacht hadden. Min 1 graden, en dat is te doen. Enig minpuntje is dat de mensen van de bagageafhandeling weer twee koffers hebben gesloopt. Eén kunnen we nog wel gebruiken, maar de ander is ronduit vernield. Mongoloïde! Wij waren kennelijk niet de enigen, want andere mensen waren ook al niet zo blij toen ze hun vernielde koffers stonden te bekijken. maar goed, we gaan wel weer mailen.

Aangekomen bij de auto, bleek deze te zijn versierd met een centimeter dikke ijslaag, maar de voorruitverwarming heeft zijn werk gedaan. Ook startte de Ford in één keer, en zo hoort het!

Nu de jetlag zo snel mogelijk de baas worden. Ik en Merlijn zijn de enigen die nog wakker zijn, maar zometeen gaan wij toch ook maar lekker het bed opzoeken. Untill next trip.

Nogmaals iedereen een gelukkig 2010 gewenst en bedankt voor het lezen.