Extra, extra

Vandaag een extra vrije dag kunnen nemen. Zo vlak voor de vakantie toch geen slecht idee, want er zijn toch altijd klusjes waar ik anders niet aan toe was gekomen. Zo ook de tuin. Best veel werk zo met dit geweldige weer, en helemaal als ik er de komende tweeënhalve week geen aandacht meer aan kan besteden. Eerst heb ik de jongens maar naar school gebracht zodat ze niet met de fiets hoefden. Daarna ben ik maar begonnen met de terrassen schoon te maken met de hogedrukreiniger. Wat een bende kwam daar weer vanaf. Wel dankbaar werk want het ziet er weer goed uit. Daarna nog wat boodschappen gedaan. Lester neem ik dan altijd mee want dat is niet alleen goede training voor hem, maar ook erg gezellig. Voor Tina was het immers een normale werkdag, dus druk met schrijven en zij kon dan ook niet mee. Maar Lester vindt het altijd wel leuk, dat slenteren, dus hesje aan en gaan. Hij was het wel snel zat met het warme weer maar een extra bezoekje aan de dierenwinkel sloeg hij niet af. Twee botten was de buit voor mijn grote vriend en eenmaal thuis wist hij precies wat er in die plastic tas zat. Dat werd dus tafeltje voor één in de tuin.

 

Wat een lekker kereltje is het toch. Hij gaat de komende vakantie weer logeren bij zijn vriendjes op de geleidehondenschool. Hij is hier afgelopen kerstvakantie ook al geweest en had het duidelijk naar de zin gehad, dus zorgen hoeven wij ons niet te maken. Maar toch…… we gaan hem missen. Dat wordt nog wat als hij definitief weg moet.

In de middag de kale plekken in het gras opnieuw ingezaaid, nog wat tuinplanten gekocht en alvast naar de kapper geweest, dan hoef ik dat morgen niet meer te doen.

‘s Avonds tussen het mailen door, heb ik een nieuwe lamp opgehangen op Merlijn zijn kamer. Normaal werk ik altijd op een dubbele Altrex, één met treden aan beide zijden, maar nu had ik de gewone huishoudtrap. Terwijl Merlijn de lamp hooghield was ik met electra aan de gang en deed een routineuze stap de andere kant op van de ladder. Oeps, daar ging vaders. Geen treden aan die kant, eikel. Ik kwam boven op de zojuist gedemonteerde stalen kroonluchter, die direct in stukken brak. Ik bleef toch maar even liggen. Merlijn schrok zich te pletter. Die zag dat ouwe lijk bovenop de lamp duiken. Twee verdiepingen lager, hadden Quintijn en Tina de 93 kilo kennelijk horen neerkomen, want die kwamen gelijk kijken. Eventjes zag ik het einde van mijn vakantie voor de ogen en mezelf in het gips, maar gelukkig viel het mee. Een pijnlijk kruis, natuurlijk boven op de kroonluchter, een zere pols en een driedubbel dikke vinger en enkele blauwe plekken. Maar de lamp is heel, want die had Merlijn stevig vastgehouden. Valt mee dus. De vakantie gaat door, hahaha. Daarna de lamp toch nog maar opgehangen, want hangen zal die.

Oké, ik kan het niet laten, nog één foto als afsluiter. Wat een smoel!