Delta Airlines bagageafhandeling

Vanochtend met zijn allen uitgeslapen. Gisteravond was het grootste gedeelte al gepakt en hoefden we nog maar een klein gedeelte te doen. Na het laden van de auto (wat is ie lekker ruim zeg) richting Dollar Tree gereden om nog wat laatste artikelen te kopen. 

Op weg naar het vliegveld telkens keurig door de tol gereden maar de laatste miste ik helaas. Tom Tom zei dat ik links aan moest houden en dat deed ik dan ook braaf. Vervolgens zag ik dat ik rechts toch echt een tolpoortje had moeten hebben, maar het was te laat. Ik zie wel of ik hier nog wat van hoor, deed het in ieder geval niet expres.

Op de luchthaven aangekomen begon alles lekker vlot. Het bonnetje van USD 0.00 aangenomen van de Alamo medewerkster en nog snel een controlerondje door de auto.We namen een bagagekruier want de hoeveelheid koffers was enorm en anders bijna niet te vervoeren. Aangekomen bij de Delta incheckbalie nog even geprobeerd om de incheckkiosk te kunnen gebruiken, maar helaas herkende hij onze vliegtickets en of confirmationnumbers niet en moesten we alsnog in de rij aansluiten.

Ondanks dat wij de koffers voorgewogen hadden, nog snel een laatste voorcheck gedaan met een daar aanwezige weegschaal en snel nog enkele pondjes heen en weer verschoven. Van de 8 grote koffers waren er 6 precies 50 pounds, dus dat was mazzel. De overige twee, van ma, waren 47 en 48 pounds hahaha. De incheckdame begon vervolgens over de afmetingen van onze koffers en zei dat ze hier tegenwoordig erg precies in zijn en dat ze te groot waren. Of wij maar even USD 175 per koffer bij konden betalen. What ? Een collega die enkele balies verderop stond, bekeek van afstand onze bagage en reisgezelschap en riep op serieuze toon “ Too big, charge them, charge them”. Is wel leuk voor de sfeer zo’n zak die dat roept.Na opmerkingen van mijn kant dat wij al jaren met deze koffers reisden en nog nooit geen op of aanmerkingen hadden gehad, begon ze stoïcijns te typen. Ik vroeg haar wat waar wij nu aan toe waren en haar antwoord was dat ze vanaf dit jaar nu eenmaal erg precies enforcen en dat ik USD 875,- moest aftikken. Ja dahaag. Gebruik je pillen?

Na nog wat discussie had ik al in de gaten dat ik tegen een betonnen muur aan het lullen was en was Tina mij net voor met het vragen om de Manager. Die dekte natuurlijk de incheckdame, maar daar liet ik het niet bij zitten. Mijn reisgenoten begonnen al aardig zenuwachtig te worden en ik steeds pissiger. Natuurlijk bleef ik wel keurig, want anders kun je het helemaal wel vergeten, maar eigenlijk had ik wel zijn om &^%#$%^**.  Na aandringen ging deze dame met het meetlint langs de koffers en haalde er al direct een paar uit die kennelijk toch maar niet te groot waren. De incheckdame had er één opgemeten en de rest ingeschat als hetzelfde type. NOT ! Dat scheelde al USD 525,-. Nu de laatste twee nog. Ik liet haar zien dat de overgebleven twee koffers (1 was een halve centimeter te diep en de ander twee) best nog wel wat in konden klappen door de uitvouwrits in te rijgen en wat bagage te verplaatsen in de koffer zelf en naar de handbagage. Nou, okay dan, als ik dat ter plekke even zou doen dn mocht ik door, want dan voldeden wij aan de afmetingen.Ik mocht door en hoefde niets bij te betalen. Wat een gezeik zeg. Je zal maar aannemen dat ze gelijk hebben en bijna USD 900,- aftikken. Lekkere domper van je vakantie. Tip voor anderen; als je grote koffers hebt, bekijk on line de maximum afmetingen en of gebruik de uitvouwrits dan niet. Een halve centimeter kost je gewoon USD 175,- per koffer.

Goed, na het inmiddels rijkelijk vloeiende zweet van mijn gezicht te hebben afgeveegd, Tina, ma en de kids te hebben gerustgesteld, de koffers naar security gebracht en met zijn allen naar customs en immigrations. Hier natuurlijk de gebruikelijke zaken (alleen mag je kennelijk nu weer aanstekers bij je hebben) en op naar  de gate. Wat een begin.  De eerste vlucht duurde ongeveer 1 uur en 10 minuten en was om voor wij er erg in hadden. De layover tijd was 1.20 uur, dus ruim voldoende om nog een Mac Flurry te halen.

 

De tweede vlucht verliep ook erg relaxed. Wij hadden in de winkel in Davenport, een slaaphulpmiddel gezien welke vrij verkrijgbaar is en zonder bijwerkingen en hadden deze gekocht (geen homeopathische bende), Ma, Merlijn en Quintijn namen een tablet en de jongens waren al snel in dromenland. Ma hield af en toe powernaps hahaha, maar kon heeft uiteindelijk niet aaneengesloten geslapen. beide kids hebben in ieder geval nog een 4 a 5 tal uurtjes kunnen slapen.

 

 

Na de landing de slurf ingelopen waar wij direct werden aangevallen door de kou. Goddamn wat is het koud hahaha.

Op bagageband 17 kwamen de eerste koffers er al aan en vanaf dat punt was ook te zien dat er geen enkele douanecontrole was. Misschien heeft de nieuwe vrijstelling van € 430,- hier mee te maken. De laatste koffer wilde maar niet komen en wij begonnen al nattigheid te voelen. Ja hoor weer een koffer weg. In al die jaren nog nooit koffers kwijtgeraakt en nu op zowel heen als terugreis. Begin nu wel een beetje Delta moe te worden. na gefrustreerd wéér een formulier te hebben ingevuld, vroeg ik aan de Deltamedewerker hoe dit nu toch kon gebeuren. Hij probeerde er zich vanaf te maken met een opmerking dat het waarschijnlijk met de beveiliging te maken heeft, en maakte mij hierdoor nog geïrriteerder waardoor ik riep dat dat absolute onzin is en dat Delta kennelijk niet eens een koffer  normaal kan vervoeren. De man vond mij nu niet meer zo aardig en liet mij alleen met het formulier dat ik moest controleren. Hij liet mij duidelijk links liggen en was druk bezig met allerlei, noem maar op. Ik stond mezelf steeds meer op te winden en nam ondertussen afscheid van mijn moeder die hier uiteraard niet op hoefde te wachten. Net voordat mijn tijdbommetje een nieuwe fase in wilde gaan, nam een collega Delta medewerkster het over. Deze nam mij een stuk  serieuzer en hierdoor werd ik al snel rustiger. Deze dame keek in het systeem en zag dat Delta was de koffer simpelweg vergeten in Orlando. Nu heb ik jammer genoeg ervaring gekregen met verloren koffers en ik vroeg waarom het file reference number niet op het baggage information form stond. Dit kon zij nog niet zien en zou zij mij straks op mijn huistelefoonnummer doorbellen  (Hebben ze niet gedaan overigens).

Op naar P3. Eenmaal uit de shuttlebus was de kou aardig aan het snijden en waren we blij dat we bij de auto waren. Deze startte direct en waren mijn zorgen,gezien de lage temperaturen in Nederland de afgelopen weken, onnodig.

Thuis was het weerzien met de katten erg leuk en deze gingen dan ook direct de nieuwe kattenmanden inwijden door er zwijnerig languit in te gaan liggen ronken. Het uitpakken van de nieuwe aanwinsten kan beginnen, net als het plannen van de volgende vakantie.

Iedereen die de moeite nam om het log te lezen, bedankt.